Wat is coaching?

Wanneer je tien mensen vraagt wat een coach doet, krijg je waarschijnlijk evenveel verschillende antwoorden.
Wat doet een coach? het vrijmaken van iemands potentieel om zijn prestaties te maximaliseren“. is een van de antwoorden die ik vond.
Dat kan op verschillende manieren en dat maakt het begrip coaching niet makkelijker. Daar komt nog bij dat je iemand op diverse vlakken in zijn of haar leven kunt coachen.
Wil je iemands potentieel op zakelijk gebied blootleggen? Op het persoonlijke vlak? In relatie tot anderen? Op het gebied van gezondheid? Sportieve prestaties tot ongekende hoogte brengen?
“De coach” bestaat niet. Er zijn verschillende coaches met diverse methodieken en persoonlijkheden die voor diverse doeleinden ingezet kunnen worden. Iedere coach neemt zichzelf mee en al ben je nog zo professioneel, je eigen waarden en normen bepalen ook hoe jij je werk doet.
Ben je introvert of extravert? Dit neem je als persoon mee en dat bepaalt ook wie je kunt helpen en wie er door jou geholpen wil worden.
Voor iedereen is er een perfect match op coachingsgebied. De kunst is vinden wie dat voor jou is en dat is gekoppeld aan de vraag die jij hebt.
Persoonlijk denk ik dat iedereen coaching kan gebruiken op enig moment. Iemand met wie je kunt praten over je blokkades, uitdagingen, tekortkomingen en kwaliteiten. Je dromen en doelen en waarom je die (nog) niet bereikt hebt. Iemand die je een spiegel voor kan houden.

Onze maatschappij is zo veranderd dat we niet meer leven in een samenleving waar de mensen om je heen je daarmee helpen. Dat was vroeger wel anders. Gezinnen waren hechter, families groter en betrokken bij elkaars welzijn. De samenleving leefde destijds samen.
Kennis zat in de oudere generatie, wat niet per definitie beter is, maar wel vormend voor de mensen in die tijd. Zo worden wij nu gevormd door een onmetelijke hoeveelheid beschikbare informatie. We worden er als het ware mee overspoeld. Maar kunnen we er ook iets mee?
Levert al die beschikbare informatie, nieuws en social media niet ook een berg stress op?
Kun jij je voorstellen dat je een week in een huis zit zonder tv, telefoon en internet? Onze samenleving leeft individualistisch, ondanks alle middelen die ons ter beschikking staan.
De veranderende omstandigheden vragen om aanpassing van ons als mens en niet iedereen kan hier even gemakkelijk mee omgaan. We zijn van oorsprong nu eenmaal groepsdieren.
De een raakt verstrikt in het overmatig volgen van social media, terwijl een ander vindt dat hij alle nieuws wereldwijd moet volgen om op de hoogte te blijven. Wat brengt je dat?
Wie zegt tegen de socialmediaverslaafde dat hij/zij teveel tijd achter een scherm doorbrengt en “vergeet” om zelf te leven?
Wie vraagt er aan de nieuwsverslaafde wat hem/haar van al dat nieuws nu eigenlijk direct raakt en zinvol is om te volgen?
Wie bereikt de jongere die uren achter zijn pc zit te gamen?
Wie houdt jou af en toe een spiegel voor of zet je met beide benen terug op de grond?

Sociale controle is minimaal, we kennen onze buren nauwelijks blijkt uit onderzoek. Binnen gezinnen gaat ieder zijn eigen weg. Vaak zonder op de hoogte te zijn van de aanwezigheid van andere gezinsleden, laat staan dat ze weten waar de ander mee bezig is of wat hem/haar bezig houdt.
We hebben behoefte aan iemand waar we “echt” mee kunnen praten en daar kan een coach invulling aan geven. Iemand die in gesprek gaat met jou en oprecht de tijd neemt om samen met je te kijken waar jij tegenaan loopt in je leven. Een onafhankelijk persoon die eerlijk en zonder oordeel naar je kijkt en met je praat.
Dat laatste is zeer belangrijk, want waar we tegenwoordig maar half luisteren hebben we wel al snel een oordeel klaar. De talloze talkshows op tv zijn daar een mooi voorbeeld van.
De coach die er niet zit om aardig gevonden te worden, maar wel de vinger op de zere plek durft te leggen. Met respect voor de persoon tegenover hem/haar.

Coaching, ik ben er zelf mee in aanraking gekomen toen ik helemaal vastliep in mijn leven. Ik vond dat ik het allemaal zelf moest kunnen, ik was er tenslotte slim genoeg voor en toch…
Het was fijn om een “vreemde” te raadplegen en tot de ontdekking te komen dat er mensen zijn die niet oordelen, maar wel vaststellen. Die er niet zitten om je een aai over je bol te geven met de woorden “ alles komt goed”, maar die je wel steunen en als het nodig is een virtuele schop onder je kont geven. Die enorm waardevol blijken en die je nooit vergeet.
Coaching doet soms pijn, is soms hard, omdat je dingen hoort die je wel weet, of niet, en waar je je soms gewoon niet bewust van bent, omdat je al jarenlang op een bepaalde manier (over)leeft. Omdat er soms dingen gezegd worden die je liever niet hoort, maar die wel zorgen dat je bepaald ongewenst gedrag vertoont.
Durf je het aan om eerlijk naar jezelf te kijken dan volgt er ook een periode waarin je groeit, verandert en uit vastgeroeste patronen stapt, waardoor alles makkelijker lijkt te gaan.
Zet je weerstand aan de kant en het leven werkt. Of, zoals een coach ooit tegen mij zei: Als jij werkt, werkt je leven!
Ik prijs mezelf gelukkig met een hele goede coach.
Zonder haar zou ik niet doen wat ik nu doe, of in elk geval waarschijnlijk anders als ik het al deed. Het maakt mij een dankbaar mens en dát gun ik iedereen.