Kinderen zijn de toekomst. Wie kent deze uitspraak niet?
We moeten zuinig zijn op onze toekomst. Van nature zijn we geneigd om onze kinderen te beschermen, niks mis mee en handig gezien bovenstaande uitspraak. Toch durf ik te stellen dat wij als ouders van de huidige pubers ernstig de mist in gegaan zijn. In algemene zin dan, want gelukkig zijn er uitzonderingen.
Ik weet nog dat ik op school kwam met mijn oudste, groep 1. Ouders mochten de klas mee in om rustig afscheid te nemen van hun kind. Ik kan je verzekeren, rustig was het allerminst. In de middag stonden we met z’n allen voor het raam van de klas naar binnen te staren, wachtend op het moment dat onze “sterren” naar buiten kwamen. Dat was het moment om je kind de hemel in te prijzen leek het. Voorbeeld: kind komt naar buiten met een blaadje met daarop wat krabbels. Moeder reageert (bijna in extase) “lieve schat wat heb je daar? Wat een PRACHTIGE tekening. Mooi zeg? Wat is dat? Oh dat ben jij, ja nu zie ik het! Echt geweldig!”
Wat erna volgt is nog leuker: “mama heeft hier jouw jas, wil je die even aandoen? Nee? Oh, maar mama wil graag dat je je jas aandoet”. Het kind staat stuurs te kijken en reageert met een stellig “nee!” gevolgd door: “ik wil mijn jas niet aan!” 5 minuten later staan moeder en kind nog steeds te discussiëren over de jas. Polderen heet dat in de politiek.
Waarom ik denk dat we de mist in gaan als we zo met onze kinderen omgaan?
Als eerste, natuurlijk ben je trots op je kind, maar wees alsjeblieft ook realistisch. Als je niet eens kunt zien wat je kind getekend heeft, vraag daar dan gewoon naar zonder in extase te raken dat het op papier kan krassen. Je kunt gewoon interesse tonen zonder overdreven te doen alsof je een Picasso voor je neus hebt staan.
Ten tweede: als het buiten koud en nat is doe je je kind gewoon een jas aan. Je vraagt niet of het kind zijn jas aan wil doen! Bespaar jezelf de ellende door gewoon die jas voor te houden en te zeggen “kom, ik help je in je jas, want het is koud buiten, dan kunnen we daarna naar huis”. Simpel en duidelijk, niks mis mee en je legt uit waarom de jas aan moet.

Later toen de kinderen ouder werden zag ik nog meer wonderlijke dingen om me heen ontstaan. Waar wij vroeger vanaf een jaar of 8 naar school liepen, meestal met een van de ouders uit de buurt, worden de kinderen van tegenwoordig tot en met groep 8 gebracht.
Wij woonden wat verder van school en toen mijn kids vanaf groep 6 alleen mochten met de fiets heb ik heel wat commentaar over me heen gekregen.
Of ik wel wist hoe gevaarlijk dat was? Serieus! Bedenk dat het grootste deel van de route over een fietspad ging en de kids één keer een drukke kruising (met verkeerslichten) moesten oversteken. Naar mijn bescheiden mening kun je kinderen heel goed leren dat ze pas mogen oversteken wanneer hun lichtje groen is. Het is ook altijd goed gegaan en mijn kinderen kennen de weg in heel de stad. Niks mis mee.

Kinderen zijn projecten geworden van hun ouders. Die projecten moeten succesvol zijn. De vraag is alleen: worden die kinderen daar uiteindelijk wel gelukkig van?
Op school moeten ze in de top van het leerlingvolgsysteem scoren. Zitten ze lager? Dan volgt bijles, want als ouder moet je er blijkbaar niet aan denken dat je kind op het VMBO terecht komt. Dan heb je als ouder schijnbaar gefaald. Het ergste is dat de kinderen zelf ook zo gaan denken. Dat ze niet goed genoeg zijn als ze niet meer dan VMBO kunnen halen.
Newsflash: 50% van de kinderen scoort niet hoger! Daar is niks mis mee! Wil je kind niet in de MBO sector eindigen dan kan het altijd verder leren en ontwikkelen, als het kind dat zelf wil! Maar lieve mensen, we hebben ze wel nodig! Die MBO’ers staan straks aan je ziekenhuisbed, bouwen jouw huis, zitten achter de kassa van de supermarkt etc. We kunnen niet veel met een maatschappij waar alleen advocaten en artsen leven.
Ergens zijn we vergeten dat niet alleen intelligentie handig is en dan nog, intelligentie alleen is ook geen garantie voor succes.
Ons onderwijssysteem is niet toereikend voor de kleine groep van hoog intelligente mensen. Wat je in de praktijk dus ook ziet is dat die groep lui en ongeïnteresseerd raakt op de basisschool met alle gevolgen van dien.
Mijn visie is dat iedereen er wel komt, ook als wij als ouder niet zo krampachtig proberen om alles voor onze kinderen te doen.
Laat ze eens voelen hoe het is om te falen!
Leer ze om op te staan en verder te gaan als het tegenzit. Maak ze weerbaar en zelfstandig!
Laat zien dat de wereld niet rechtvaardig is, dat het recht van de sterkste ook voor hen geldt.
Leer je kinderen dat ze zelf verantwoordelijk zijn voor hun daden en het gemis eraan. Dat jij als ouder er niet bent om alles voor hen te doen, maar dat je wel voor hen klaar staat als ze om hulp vragen.
Leer ze om volwaardig mens te zijn.
Vanaf een jaar of 8 kun je daar al mee beginnen door ze eenvoudige taken te geven.
Vanaf een jaar of 10 kun je die taken uitbreiden. Vanaf 12 jaar begin je met verantwoordelijkheden te geven, zodat ze als ze 16 zijn ze niet meer afhankelijk van je zijn. Dat is namelijk niet gezond!
Natuurlijk hebben ze je nog steeds af en toe nodig, dat is normaal. Bovendien ook erg fijn voor ons als ouder.
Geef ze de ruimte om hun neus te stoten, te vallen en weer op te staan. Geef ze de kracht om hiermee te leren omgaan. Dan kweek je een stevige generatie voor de toekomst.
Een waarop we kunnen bouwen, in plaats van een generatie die we moeten stutten, omdat ze anders omvalt.